Ornithoctonus aureotibialis

0

Ornithoctonus aureotibialis zostały po raz pierwsze opisane w 1996 roku, inne łacińskie nazwy, pod jakimi są znane te ptaszniki to: Haplopelma aureopilosa oraz Haplopelma chrysothrix. Angielska nazwa tego pająka, Thailand Black Tarantula, najlepiej opisuje jego wygląd.

 

Charakterystyka Ornithoctonus aureotibialis

Pająk ten w naturze występuje w Tajlandii oraz Malezji. Ich kryjówki łatwo rozpoznać, gdyż kopią one nory, które umacniają dużą ilością pajęczyny także z zewnątrz.

 

Ornithoctonus aureotibialis są średniki pająkami, mają 5 – 7 cm długości ciała, samice są trochę większe. Ptaszniki te są czarne, odwłok mają brązowy z ciemnym wzorem na nim. Na odnóżach można zauważyć brązowo-rudy odcień. Wiele dorosłych samic jest całkowicie czarnych. Samce są jaśniej ubarwione, nie posiadają wzoru na odwłoku, więc rozpoznanie płci jest bardzo łatwe. Młode osobniki mają za to jasny odwłok z ciemniejszym wzorem niż u dorosłych. Są pająkami, które rosną szybko i dojrzewają w dosyć krótkim czasie.

 

Warunki w terrarium

Ten pająk kopie w naturze nory i tunele, w których się ukrywa, więc w terrarium nie ma konieczności umieszczania dodatkowych kryjówek. Oczywiście należy zadbać o to, aby pająk miał wystarczającą ilość miejsca do wykopania sobie podziemnej norki. W tym celu należy w terrarium umieścić grubą warstwę torfu lub włókna kokosowego jako podłoże. Taka warstwa powinna mieć minimum 10 – 15 cm głębokości. Minimalne wymiary dla terrarium to dno 25 x 25 cm i wysokość minimum 35 cm.

 

Ptasznik Ornithoctonus aureotibialis potrzebuje wysokiej temperatury, która powinna oscylować w granicach 25 – 30 stopni Celsjusza. W nocy należy zadbać o lekkie ochłodzenie i spadek do 21 – 22 stopni Celsjusza. Wymagana jest wysoka wilgotność – 80%. Jeżeli będzie ona zbyt niska, to pająk może mieć problemy z wylinką.

00

Żywienie Ornithoctonus aureotibialis

Podobnie jak inne niewielkie ptaszniki Ornithoctonus aureotibialis żywi się głównie owadami. Dorosłe osobniki mogą jeść świerszcze, szarańcze i karaczany. Młodym można podawać larwy, na przykład larwy much czy mącznika.

 

Rozmnażanie

Płeć pająka łatwo poznać przez ubarwienie, dodatkowo samce mają na najdłuższej parze odnóży niewielkie haczyki, które pomagają im podczas kopulacji.

 

Rozmnażanie Ornithoctonus aureotibialis jest trudne ze względu na to, że niewiele wiadomo na jego temat. Samiec powinien być wpuszczany do terrarium samicy, a obydwa pająki powinny zostać przed tym odpowiednio nakarmione. Jeżeli samica atakuje samca, to trzeba go usunąć z terrarium i spróbować innym razem, jeżeli jednak dwa ptaszniki się akceptują, to można zostawić je razem na noc, do kopulacji dojdzie nad ranem. Kokon składany jest po kilku tygodniach, najlepiej zostawić go w terrarium samicy.

 

Ornithoctonus aureotibialis to ciekawy pająk, jednak powinny nim interesować się jedynie odpowiedzialne osoby, które mają za sobą doświadczenia związane z ptasznikami. Jest to pająk agresywny, jadowity i w każdym momencie gotowy do ataku – widać to chociażby po sposobie, w jaki porusza się po swoim terrarium, zazwyczaj cały czas ma pozycję wskazującą na to, że atak nastąpi za chwilę.

 

źródła grafik: https://in.pinterest.com/pin/576038608568069410/, https://500px.com/photo/46988926/ornithoctonus-aureotibialis-by-max-zadorogny

Czyli ja :) Trochę zuchwały i arogancki ale przy tym dość uprzejmy - tak mi się wydaję. Zwierzęta egzotyczne, to jest to co mnie zachwyca. Bez względu na pochodzenie czy liczbę nóg, albo ich brak. To właśnie ja.

Leave A Reply

1 × four =